KULTYWOWANIE TRADYCJI - WSPÓLNE ŚWIĘTOWANIE

Szczególne znaczenie w ciągu roku mają festiwale i uroczystości. Stanowią one dla nas nie tylko okazję do przeżywania radości, rozrywki i spotkania się osób powierzonych nam naszej opiece, ale także dają poczucie bezpieczeństwa i spójności. Z biegiem lat w Katharinenhof utrwaliły się dwie szczególnie ważne uroczystości, które stały się stałymi punktami w naszym kalendarzu, a dla naszych mieszkańców stanowią miłą tradycję. Należą do nich: święto lata - obchodzone zazwyczaj w ostatnią sobotę czerwca oraz święto piramidy, które obchodzimy w sobotę przed pierwszym dniem Adwentu.

WEWNĘTRZNA OPIEKA DZIENNA

Osoby, które osiągnęły wiek emerytalny lub nie pracują w warsztatach dla osób niepełnosprawnych, otrzymują indywidualną pomoc w kształtowaniu swojej codzienności. Opieka dzienna stanowi integralną część naszej koncepcji mieszkalnej nie tylko w Katharinenhof, ale także w pozostałych obiektach mieszkalnych.

W Domu Franza Langera w Großhennersdorf do dyspozycji znajdują się różne pomieszczenia przeznaczone do opieki dziennej. Dzięki nim nasi podopieczni mogą korzystać z różnych zajęć będących alternatywą dla codzienności. Spotkania obejmują oferty z zakresu zarządzania budżetem domowym, muzyki, pracy twórczej i technik relaksacyjnych. Zajęcia mają na celu wzmocnienie umiejętności, które już posiadają nasi podopieczni oraz promowanie talentów w ramach działań związanych z lepszym kształtowaniem własnego dnia.

OFERTY

  • Pomocy przy organizowaniu wspólnych wizyt z przyjaciółmi i rodziną
  • Korzystanie z basenu terapeutycznego i sali gimnastycznej na miejscu
  • Coroczne imprezy domowe
  • Wycieczki z opiekunem w ramach Wohngemeinschaft i wyjazdy grupowe
  • Wakacje dla rezydentów
  • Wyjazdy na zakupy z wykorzystaniem transportu publicznego
  • Wizyty w dyskotece, kinie i kawiarni
  • Jazda konna lub spacer z lamą w zoo w Zittau
  • Udział w projekcie cyrkowym
  • Usługi zewnętrzne (fryzjer, pedicure)
Katharinenhof
Grosshennersdorf

Diakoniewerk Oberlausitz gGmbH

Leiter Sozialdienst
Dirk Scharschuch
Großhennersdorf, Am Sportplatz 6 · 02747 Herrnhut

DUŻA WSPÓLNOTA MIESZKANIOWA (WG) W DAWNYM DOMU KATHARINENHOF

W największym i najstarszym domu Katharinenhof na trzech piętrach w pokojach jedno- i dwuosobowych mieszkają 84 osoby z upośledzeniem umysłowym, ciężkim upośledzeniem umysłowym lub trudnymi zachowaniami (mającymi poważne problemy behawioralne).

Za zgodą instytucji finansujących możliwa jest świadczenie opieki indywidualnej. Personel opiekuńczy jest przeszkolony w zakresie mediacji i deeskalacji sytuacji konfliktowych.

Katharinenhof
Helene-von-Gersdorff-Haus

Diakoniewerk Oberlausitz gGmbH

Leiter
Helene-von-Gersdorff-Haus Steffen Pihan
Großhennersdorf, Am Sportplatz 6 · 02747 Herrnhut

WSPÓLNE ŻYCIE W STRUKTURACH ZBLIŻONYCH DO RODZINNYCH

W Domu Ruth Kittner / Ruth-Kittner-Haus na trzech piętrach w pokojach jedno- i dwuosobowych może mieszkać do 51 osób z niepełnosprawnością intelektualną oraz cierpiących z powodu kilku rodzajów niepełnosprawności. Większość mieszkańców pracuje w zakładach dla osób niepełnosprawnych.

Warsztat, który znajduje się w pobliżu, umożliwia również odwiedzanie go osobom niepełnosprawnym fizycznie. W Domu Ruth Kittner / Ruth-Kittner-Haus osoby wspierane mają możliwość przygotowania się do życia w zewnętrznej grupie mieszkaniowej lub w innych specjalnych formach życia poprzez intensywny instruktaż w zakresie czynności radzenia sobie w życiu codziennym.

Katharinenhof
Ruth-Kittner-Haus

Diakoniewerk Oberlausitz gGmbH

Leiterin
Ruth-Kittner-Haus
Claudia Spantig
Großhennersdorf Am Sportplatz 6 · 02747 Herrnhut

MIESZKAĆ NOWOCZEŚNIE

W bardzo nowoczesnym obiekcie mieszkalnym znajdują się trzy pomieszczenia mieszkalne, w których mogą zamieszkać 42 osoby z ciężką, wieloraką niepełnosprawnością. Są to osoby niepełnosprawne fizycznie - bez możliwości samodzielnego poruszania się oraz umysłowo, dotknięte ślepotą lub głuchotą.

Ze względu na upośledzenie umysłowe oraz złożone ograniczenia w zakresie poruszania się, percepcji zmysłowej i komunikowania się, pacjenci objęci opieką otrzymują kompleksową, indywidualną pomoc.

Kinestetyka stanowi ważną częścią codziennej pracy z tymi osobami.

Katharinenhof
Haus an der Buche

Diakoniewerk Oberlausitz gGmbH

Leiterin
Haus an der Buche
Viola Graf
Großhennersdorf, Am Sportplatz 6 · 02747 Herrnhut

PRZYGOTOWANIE DO SAMODZIELNEGO ŻYCIA

W dwóch domach z małymi węzłami mieszkalnymi (w pokojach jedno- i dwuosobowych) może zamieszkać 65 osób z niepełnosprawnością intelektualną i niepełnosprawnością sprzężoną.

Centralnym miejscem w głównym domu jest "große Stube" (duży pokój), gdzie codziennie odbywa się wspólny obiad, natomiast w kaplicy odbywają się regularne nabożeństwa, zajęcia rekreacyjne i imprezy.

Mieszkańcy Domu Ewalda Meltzera mają możliwość przygotowania się do życia w grupie ambulatoryjnej poprzez intensywny trening w zakresie czynności, które pomagają im radzić sobie w życiu codziennym.

Grupa ambulatoryjna w Zittau jest organizacyjnie połączona z tym ośrodkiem i oferuje obecnie 13 miejsc w nowoczesnych lokalach mieszkalnych przeznaczonych do użytkowania przez kilka osób.

Katharinenhof
Ewald-Meltzer-Heim

Diakoniewerk Oberlausitz gGmbH

Leiterin
Ewald-Meltzer-Heim
Jana Unger
Großhennersdorf, Am Sportplatz 6 · 02747 Herrnhut

Z okazji poruszającej, 300-letniej historii Katharinenhof wydano okolicznościową publikację, która ma na celu zwrócenie uwagi na bardzo różne głosy, zarówno te radosne, jak i smutne, a w szczególności te, które nie zostały wysłuchane.

Zachęcamy do zamówienia swojego egzemplarza okolicznościowej publikacji "Panie, usłysz mój głos" za pośrednictwem poniższego przycisku.

Lato 2017

Odnowienie małego domku Mehlhaus, znajdującego się bezpośrednio przed domem Ruth Kuttner. Stworzenie przestrzeni do spotkań dla młodych ludzi, którzy mieszkają i pracują w Katharinenhof.

JESIEŃ 2016

Udostępnienie pomieszczenia w Domu Franza Langera na czas Festiwalu Piramida 2016. Powstają pomieszczenia do opieki dziennej i sale lekcyjne dla Fachschule für Heilerziehungspflege (Szkoła Zawodowa zajmująca się kształceniem specjalistów w zakresie higieny). Udostępnienie kafeterii dla mieszkańców, personelu i gości.

WRZESIEŃ 2013

Zakończenie renowacji Domu przy Buku / Haus an der Buche

2012/2013

Odnowienie elewacji budynku głównego.

Remont "Sanatorium" - zakwaterowanie dla stażystów i pracowników tymczasowych.

2008 - 2009

Budowa sali modlitewnej i wieży ze schodami w Domu przy Buku / Haus an der Buche . Uroczyste otwarcie - 1. września 2009 roku.

2006

Modernizacja budynku fizjoterapii.

2001

Przekształcenie dawnej siedziby pracowników w dom mieszkalny dla osób niepełnosprawnych. Nowy dom znajduje 54 mieszkańców Katharinenhof. Podczas uroczystej inauguracji budynek nazwano "Ruth-Kittner-Haus".

W tym samym czasie główny dom otrzymuje nazwę "Helene-von-Gersdorff-Haus", a dom dla ciężko upośledzonych - "Haus an der Buche".

2000

Otwarcie nowego zakładu dla osób niepełnosprawnych w Großhennersdorf. Pracę chronioną znajdują184 osoby z Katharinenhof i okolic.

XX. WIEK

1991 - 1996

Szeroko zakrojone prace remontowe i modernizacyjne we wszystkich pomieszczeniach mieszkalnych Katharinenhof dają kres niedopuszczalnym warunkom higienicznym.

20 CZERWCA 1991

Katharinenhof łączy siły z innymi instytucjami dla osób niepełnosprawnych w regionie, tworząc "Diakoniewerk Oberlausitz e. V."

15 LISTOPADA 1983

Wskutek pożaru życie traci 20 mieszkańców zamieszkujących całkowicie przepełniony budynek główny

1982

Z pomocą zachodnioniemieckich kościołów powstaje nowy dom mieszkalny dla osób ciężko upośledzonych oraz fizjoterapia. Określenia „oddziały” otrzymują nową nazwę - "pomieszczenia mieszkalne".

1981

Aby przyciągnąć wykwalifikowanych pracowników do pracy w Katharinenhof i zatrzymać ich na dłużej, na terenie Katharinenhof powstaje dom dla rodzin pracowników. Razem z nimi wprowadza się 16 dorosłych osób, które już od dzieciństwa mieszkały na terenie oddziałów i pomagaływ pracy.

W tym samym roku do piwnicy tegoż budynku przeniesiono a następnie rozbudowano oddział terapii zajęciowej ("Förderwerkstatt").

1979

Pedagodzy W. Tippelt i dr Uta Trogisch opracowują specjalny program alfabetyzacji, łamiąc tym samym tabu zasad edukacji panujących w NRD. Ich prace znalazły silne poparcie wśród powierzonej im młodzieży i osób dorosłych.

P. Knüpfer rozpoczyna planowe wspieranie niewidomych, upośledzonych umysłowo osób.

1975

Pod kierunkiem Georga Kaniga zostaje otwarta wraz z Martinshof Rothenburg szkoła zajmująca się kształceniem wyspecjalizowanej kadry w zakresie higieny.

1974

Katharinenhof staje się własnością Innere Mission Sachsen / Misji Wewnętrznej Saksonii.

1972

Christa Mögel rozpoczyna systematyczne kształcenie dorosłych.

1971

Dr Uta i dr Jürgen Trogisch przejmują kierownictwo medyczne nad Katharinenhof. Oprócz już istniejącej pracy wspierającej rozwój osób dorosłych rozpoczyna się również systematyczna praca nad rozwojem bardzo małych dzieci (tzw. wczesna interwencja), dzieci z ciężkim upośledzeniem umysłowym (tzw. niezdolnych do uzyskania wsparcia) oraz systematyczna praca z rodzicami.

Obchody 250-lecia

1969

Otwarcie oddziału dla osób o specjalnych potrzebach.

1967

W niektórych oddziałach powstają grupy osób czynnie zatrudnionych.

1966

Siostra Ruth Kittner, główna pielęgniarka w Katharinenhof w latach 1966-1983, rozpoczyna systematyczną opiekę nad dziećmi upośledzonymi umysłowo.

05 STYCZNIA 1950

W Katharinenhof ponownie rozpoczyna się praca z sześćdziesięcioma, „niezdolnymi do nauki” dziećmi z państwowego zakładu w Großschweidnitz. W kolejnych latach liczba ich wzrasta do 360.

1945

Po drugiej wojnie światowej Katharinenhof służy jako szpital pomocniczy i dom starców. W celu jego wsparcia przyjeżdżają diakonisy z Drezna.

1940 - 1945

W Katharinenhof mieszkają internowani ze Słowenii i Alzacji.

27 WRZEŚNIA 1940

W ramach nazistowskich akcji zabijania (tzw. „eutanazji") z ośrodka zostaje odtransportowanych sto sześćdziesięcioro dzieci; z dwustu pięćdziesięciu umysłowo upośledzonych osób mieszkających w Großhennersdorf do 1943 roku ponad dwieście zostaje wymordowanych w niemieckich ośrodkach śmierci.

Helene von Gersdorff, członkini rodziny, która niegdyś założyła ośrodek, znalazła się wśród mieszkańców Katharinenhof, którzy ostatecznie padli ofiarą akcji eksterminacyjnej.

01 MAJA 1939

Dr. Daniel zastępuje dr Meltzera, który zajmuje się Katharinenhof do października 1940 roku.

1937

Katharinenhof posiada 225 miejsc dla osób upośledzonych. Pracuje w nim 14 diakonis, 39 opiekunów i pokojówek.Katharinenhof posiada 225 miejsc dla osób upośledzonych. Pracuje w nim 14 diakonis, 39 opiekunów i pokojówek.

01 LIPCA 1934

Po wyborze narodowych socjalistów opieka nad osobami upośledzonymi umysłowo i fizycznie przestaje być zadaniem państwa. Praca zostaje przekazana Krajowemu Stowarzyszeniu Misji Wewnętrznych (Landesverein für Innere Mission). Dr Meltzer pozostaje na stanowisku. Oficjalne przekazanie ośrodka następuje podczas ceremonii 28 sierpnia. Ówczesny reporter tak komentuje to wydarzenie: "Uroczystość kończy się nastrojowym "Sieg Heil" na cześć naszego Kanclerza i Führera".

05 LISTOPADA 1911

Otwarcie Katharinenhof i nadanie mu nazwy Königlich Sächsische Landesanstalt für schwachsinnige Kinder (Królewsko-Saksoński Państwowy Zakład dla Dzieci Słabo Rozwiniętych). W ośrodku miały zamieszkać dzieci, które nie były "zdolnych do nauki i wychowania" lub chore psychicznie. Miejsce w nim znalazło 100 dzieci. Dyrektorem ośrodka zostaje dr Ewald Meltzer, który zachwala instytucję jako "dorobek kultury". Stosunkowo postępowe, jak na owe czasy, poglądy Meltzera na edukację leczniczą i ich przełożenie na praktykę w ośrodku rozsławiły Katharinenhof w całych Niemczech. Opieka i wychowanie tych "nieszczęsnych dzieci" miały mieć również "pożyteczny i oczyszczający" wpływ na personel. W 1939 roku Meltzer przechodzi na emeryturę a 3 stycznia 1940 roku umiera.

17 KWIETNIA 1909

Rozpoczynają się prace budowlane nad obecnie istniejącym budynkiem głównym. Niekorzystne warunki, a zwłaszcza „strajk” robotników budowlanych, prowadzą do znacznych opóźnień. W efekcie prac powstaje budynek, "którego piękna forma musi cieszyć oko wędrowca w tym uroczym, górskim regionie". Na szczególne podkreślenie zasługuje fakt, że "ściśle unikano wszelkich luksusów, które byłyby sprzeczne z przeznaczeniem instytucji, a efekt ten osiągnięto jedynie dzięki strukturze architektonicznej dachu i fasad", jak to ujęto w ówczesnej relacji prasowej

1 LISTOPADA 1907

Po ponad dwóch latach wakatu gmina Großhennersdorf decyduje się na złożenie petycji do saksońskiego landtagu: Katharinenhof, który "dla gminy jest promowaniem dobrobytu, dla całych Łużyc koniecznością, a dla państwa saskiego błogosławieństwem" ma zostać ponownie zamieszkany. Dr Meltzer popiera ten wniosek, ponieważ w międzyczasie problemy zaczynają pojawiać się już nawet w Chemnitz- Altendorf. W latach 1907/08 zaproponowano lantagowi odbudowę Katharinenhof. Landtag zatwierdza i przekazuje na ten cel 330 000 marek.

25 SIERPNIA 1905

Z powodu tłoku i nieodpowiednich warunków higienicznych, dzieci wraz z dr Ewaldem Meltzerem przybywają do Chemnitz-Altendorf, gdzie wybudowano nowy przytułek. Postanowiono, że dwa zakłady dla upośledzonych umysłowo zostaną połączone z trzema zakładami dla niewidomych w jedną, nową instytucję. Budynek stoi pustosty. Wyjątkowo zamieszkało w nim 30 osób z założonej w 1894 roku "kolonii", dzisiejszego Ewald-Meltzer-Heim, którzy szukają azylu w Katharinenhof na krótki czas, podczas gdy ich budynki są remontowane.

1901

Dr. Ewald Meltzer przybywa do Katharinenhof jako lekarz rezydent. Katharinenhof stanowi dzieło jego życia. W latach 1924-1934, kiedy przytułek Chemnitz-Altendorf z powodu licznych zgonów mających miejsce w latach wojny i głodu pustoszał, Meltzer walczy o to, aby nie przenoszono dzieci z Katharinenhof, a sam Katharinenhof nie stał pusty.

XIX WIEK

1 MAJA 1889

Po raz pierwszy dzieci z upośledzeniem umysłowym zostają przyjęte do nowo wybudowanego pięciopiętrowego budynku, który ma stać się dla nich azylem.

1894

Zakup 30-hektarowego "Böhmerschen Bauernguts", późniejszej "Kolonii". Transakcja zostaje sfinansowana ze środków założonego w 1865 roku Funduszu Dobroczynnego dla uczniów zwolnionych z państwowej placówki oświatowej dla dzieci upośledzonych umysłowo / Unterstützungskasse für entlassene Zöglinge der Landeserziehungsanstalt für schwachsinnige Kinder.

1872 - 1879

Przebudowa i nowy dach - powstaje „straszny wieżowiec" z płaskim dachem, jak określono go w jednej z gazet.

1852

Ośrodek zmienia swoje przeznaczenie – staje się zakładem poprawczym dla „zdemoralizowanych chłopców".

30. KWIETNIA 1838

Budynek i ogród stają się własnością Skarbu Państwa Królestwa Saksońskiego. Państwo saskie przejmuje nieodpłatnie fundację wraz z całym terenem i buduje państwowy sierociniec.

1832

Budynki Katharinenhof są tak zniszczone, że nie nadają się do użytku i stoją puste. Siostra z Herrnhut, hrabina Charlotte von Einsiedel, tworzy fundację i ofiarowuje ją państwu saskiemu pod warunkiem, że zostanie ona wykorzystywana na cele społeczne. W przeciwnym razie właścicielem fundacji mieli stać się hernhuci /Hernhuter Brüdergemeine.

1802

Powrót budynku do użytku jako „Ośrodka dla chłopców o statusie szlacheckim, w którym wiele głów najznakomitszych rodów szlacheckich naszej ojczyzny otrzymało swoje duchowe i umysłowe wykształcenie" / Pädagogium für Knaben vornehmen Standes. Viele Häupter der vornehmsten Adelsgeschlechter unseres engen und weiteren Vaterlandes haben hier ihre Geistes- und Gemütsbildung". Stąd rozprzestrzenia się "pobożny sposób zasad życia Kolonii Zinzendorffa". Budynek wymaga coraz kosztowniejszych napraw.

XVIII WIEK

1764

Katharinenhof staje się domem dla niezamężnych hernhuckich sióstr i dziewcząt (Herrnhuter Brüdergemeine).

1760

Henriette von Gersdorff, najwyraźniej ekonomicznie zrujnowana ciągłymi dotacjami dla "Domu Sierot" / „Waysenhaus”, sprzedaje majątek wraz z Katharinenhof swojemu bratankowi. Pod kierownictwem Paula Eugeniusza Layritza Katharinenhof staje się instytucją edukacyjną przeznaczoną wyłącznie dla chłopców. Trudności ekonomiczne nie ustają - nawet wtedy, gdy obie córki Zinzendorfa przejmują kolejno majątek i Katharinenhof.

1748

Henriette von Gersdorff, najwyraźniej całkowicie zrujnowana ekonomicznie ciągłymi dotacjami do "Waysenhaus", sprzedaje swój majątek wraz z Katharinenhof swojemu bratankowi. Pod kierownictwem Paula Eugeniusza Layritza Katharinenhof staje się instytucją edukacyjną przeznaczoną wyłącznie dla chłopców. Trudności ekonomiczne nie ustają - nawet wtedy, gdy obie córki Zinzendorfa przejmują kolejno majątek i Katharinenhof.

17. CZERWCA 1722

Założenie osady Herrnhut.

30. SIERPNIA 1721

Baronówna Henriette Sophie von Gersdorff przekazuje część swojego majątku Hennersdorf na przytułek dla ubogich i sierocińce. W ten sposób wypełnia ostatnią wolę i testament swojego ojca. Powołano do życia fundację, której celem jest "przede wszystkim kształcenie dorastającej młodzieży, także dla praktykowania prawdziwego chrześcijaństwa i dla dobra wspólnego". Trzydzieścioro dzieci i dwunastu ubogich starców wprowadza się do zaadaptowanych budynków gospodarczych, które później na cześć Katarzyny von Gersdorff zostają nazwane Katharinenhof. Edukacja szkolna w Katharinenhof, która znacznie przewyższa poziom szkoły wiejskiej, cieszy się uznaniem i popularnością poza granicami Górnych Łużyc skutkiem czego do szkoły uczęszczają razem dzieci zamożnych rodziców i zupełnie pozbawione środków do życia sieroty.